ҚАРЫМ-ҚАТЫНАСТАР АЯҚТАЛУЫ МҮМКІН, БІРАҚ...
Қарым-қатынастың аяқталуы адамгершіліктің жоғалуын немесе жүректегі мейірімнің өшуін білдірмейді. Ажырасуды өз қадір-қасиетіңізден айырылудың себебіне айналдырмаңыз және оны алимент немесе балалар арқылы қысым көрсететін тартыс алаңына айналдырмаңыз; олар құрал емес, сіздің өміріңіздің ажырамас бөлігі.
Есіңізде болсын, ол бір кездері сіздің өмір жолыңыздағы серігіңіз болды, сізбен бірге жауапкершілікті бөлісті, бәлкім, сіз байқамаған немесе түсінбеген ауыртпалықтарды да көтерген шығар. Сол сияқты, қаншалықты үлкен келіспеушілік болса да, әке балаларының өмірінен шеттетілмеуі керек; оның болуы бала үшін артықшылық емес, қауіпсіздік пен тепе-теңдіктің маңызды тірегі.
Балалар жанжалдың барлық қыр-сырын түсінбейді, бірақ оның салдарын терең сезінеді. Олар өздеріне қатысы жоқ қақтығыстың ортасында қалып, қорқыныш пен алаңдаушылықта өседі, бір жақты қуанту мен екінші жақты жоғалтып алудан қорқу арасында қалады. Осындай жағдайда қалған бала көбіне ұзақ мерзімді психологиялық зардап шегеді.
Ажырасу — ересектердің шешімі, ал балаларға зиян келтіру — ешқандай ақтауы жоқ ауыр салдар. Оларға кінә сезімінсіз сүйіспеншілікке бөлену құқығын беріңіздер және өздеріне тән емес қақтығыстардан алыс, балалық шақтарын тыныш өткізуіне мүмкіндік жасаңыздар.
Қарым-қатынастар аяқталуы мүмкін, бірақ әке мен ана ретіндегі жауапкершілік ешқашан тоқтамайды.
